Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Ντοκιμαντέρ-σοκ στην ρωσική τηλεόραση για το σχέδιο δολοφονίας του Κώστα Καραμανλή: «7» οι ομάδες των συνωμοτών

http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/639418_ntokimanter-sok-stin-rosiki-tileorasi-gia-shedio-dolofonias

Εγγραφο της CIA αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να ενωθεί με την Β.Ηπειρο το 1994 αν οι Βορειοηπειρώτες ξεκινούσαν αντάρτικο!

http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ethnika-themata/531893_eggrafo-tis-cia-apokalyptei-oti-i-ellada-tha-mporoyse-na

ΑΙΣΟΔΟΞΑ ΜΑΣ ΤΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ! Ιδού που οδήγησαν την Ελλάδα οι δανειστές: Ζει στην εξαθλίωση το 35,6% των Ελλήνων! ΕΝΩ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ 50%


http://www.pronews.gr/oikonomia/elliniki-oikonomia/639345_idoy-poys-odigisan-tin-ellada-oi-daneistes

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Μια απάντηση στον Επίτροπο Μοσκοβισί από το DiEM25

Μια απάντηση στον Επίτροπο Μοσκοβισί από το DiEM25: Ο Ευρωπαίος Επίτροπος των Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί μπροστά στο καταιγιστικό

Yanis Varoufakis on Negotiating with the EU

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ Κ. ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ ΚΑΙ ΦΡΙΞΤΕ

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

ΠΩΣ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ? ΛΙΓΑ ΑΠΌ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ

ΠΩΣ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ Ως ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ? ΛΙΓΑ ΑΠΌ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ
ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ 28ΗΣ ΟΤΩΒΡΙΟΥ 1941. ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ Κ. ΤΣΑΤΣΟΥ. 
«Την Παρασκευή το πρωί 24 Οκτωβρίου τοιχοκόλλησα την ακόλουθη ανακοίνωση: «Την Τρίτην εικοστήν ογδόην Οκτωβρίου κωλύομαι να διδάξω». Υπογραφή ολόκληρη: Κωνσταντίνος Τσάτσος. Την ανακοίνωση αυτή την έκανα όταν πληροφορήθηκα ότι ΗΤΑΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΝΑ ΦΑΝΕΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΥΣΙΝΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. Μου φάνηκε αλήθεια ο πιο σεμνός τρόπος ΝΑ ΕΟΡΤΑΣΘΕΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ Η ΜΕΡΑ ΑΥΤΗ.
Τη Δευτέρα στις 2 παρά τέταρτο με παίρνει στο τηλέφωνο ο Τζαβάρας για να μου διαβιβάσει την εντολή του πρυτάνεως την Τρίτη πρωί (28ης Οκτ.) να κάνω μάθημα και αν οι φοιτητές προβούν σε εκδηλώσεις, να εγκαταλείψω την αίθουσα. Απάντησα αμέσως ότι αύριο δεν θεωρώ πρέπον να γίνει μάθημα και παρακούω τις διαταγές της πρυτανείας, αναλαμβάνοντας όλες τις ευθύνες της ανυπακοής μου αυτής. Τότε ο Τζαβάρας μου συνέστησε να συνεννοηθώ απευθείας με τον Πρύτανη. Του απάντησα ότι δεν έχω τίποτε άλλο να προσθέσω σε αυτά που του δήλωσα και περιττεύει η απευθείας συνεννόηση. Σε λίγα λεπτά με ξαναπαίρνει στη τηλέφωνο και μου επαναλαμβάνει την εντολή της Πρυτανείας, λέγοντάς μου να κάνω μάθημα, εκτός αν δω ότι θορυβούν οι φοιτητές. Απάντησα τότε ότι αυτό θα συμβεί εκατό τοις εκατό και έτσι δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσω να μην κάνω μάθημα. Αν όμως έκανα μάθημα και οι φοιτητές προέβαιναν σε εκδηλώσεις, δεν θα μπορούσα να φανώ δειλότερος από τους φοιτητές.
Στις 3 μ.μ., 27/10, είχα φροντιστήριο. Φθάνοντας στο Πανεπιστήμιο ήρθανε προς προϋπάντησή μου ο Δεσποτόπουλος, ο Καστοριάδης και ο Γόντικας, για να μου πουν ότι η αίθουσα του Κεντρικού Αμφιθεάτρου, όπου θα δίδασκα, ήταν ασφυκτικά γεμάτη και τα παιδιά με μεγάλες εκδηλώσεις περίμεναν να τους μιλήσω. Με πληροφόρησαν ότι και το πρωί έγιναν διάφορες εκδηλώσεις σε άλλους καθηγητές, αλλά δεν έγιναν μαθήματα. Μπήκα στο σπουδαστήριο όπου βρήκα ένα συνάδελφο, που μου συνέστησε να πω στα παιδιά μόνο τούτο: ότι για το καλό του Έθνους και του Πανεπιστημίου να μην προβούν σε καμιά εκδήλωση. Με συγκρατημένη οργή απάντησα πως τα παιδιά με το δίκιο τους ζητάνε κάποια συμμετοχή του καθηγητού στη συγκίνηση της ημέρας αυτής και δεν μπορούμε να φανούμε πιο φοβιτσιάρηδες από τους νέους. Του συνέστησα μάλιστα να μην περιορισθεί σε τέτοιες καθησυχαστικές εκφράσεις αλλά να πάει προς τα παιδιά με περισσότερη γενναιότητα, τότε μονάχα θα μπορούσε, άλλωστε, να βάλει σε κάποιο ρείθρο την ορμή τους, με θάρρος, με αξιοπρέπεια και μαζί χωρίς παράτολμα κινήματα.
Ύστερα μπήκα στην αίθουσα διδασκαλίας. Απάνω από 500, όρθιοι όλοι, μόλις μπήκα με χειροκρότησαν επί πολλά λεπτά της ώρας. Τα χέρια μου τρέμαν. Αμέσως ύστερα ψάλλανε τον Εθνικό Ύμνο με στεντορία φωνή, αλλά με συγκίνηση και με τέλεια –έτσι την αισθάνθηκα– ακρίβεια και μέτρο. Στο τέλος φώναξαν τα παιδιά «Ζήτω η Ελλάς». Και σήκωσα και εγώ το χέρι μου και φώναξα: «Ζήτω η Ελλάς». Ύστερα έγινε ησυχία και είπα στα παιδιά –μέσα σε απόλυτη σιγή– αυτά τα λόγια απάνω κάτω. Η φωνή, θεληματικά, ήταν πολύ ήσυχη και συγκινημένη:
«Παιδιά, θα σας μιλήσω πολύ ήσυχα και θα μ’ ακούσετε κ’ εσείς πολύ ήσυχα». «Σαν αληθινοί Έλληνες», (διέκοψε μια φοιτήτρια). «Από μέρες τώρα διαλογίζομαι με αγωνία πώς θα σας αντικρύσω σ’ αυτή τη δύσκολη ώρα. Σκέφτηκα πολύ. Σκέφτηκα Σας, σκέφτηκα τη μέρα τούτη, σκέφτηκα πιο πέρα τη μοίρα του τόπου αυτού μέσα στα χρόνια και το πόρισμα όλης αυτής της σκέψης που έγινε, δε σας το κρύβω, σκέψη ολονύκτια, ήταν η απόλυτη, η ακλόνητη, η ατράνταχτη πίστη μου στο μεγαλείο του έθνους και στο μέλλον της φυλής μας. (Σ’ αυτό το σημείο τα παιδιά με χειροκρότησαν με ενθουσιασμό).
Μη νομίσετε πως το πόρισμα τούτο είναι γέννημα ενός τυφλού ενθουσιασμού. Στην ηλικία μου άλλες δυνάμεις κυριαρχούν εντός μας. Το πόρισμα τούτο βγαίνει από μιαν ήσυχη, αντικειμενική παρατήρηση της εθνικής μας ιστορίας. Τοποθετημένη στο σύνορο του ευρωπαϊκού πολιτισμού η φυλή μας δέχτηκε τις επιθέσεις συχνά των βαρβάρων που έρχονταν να τον καταλύσουν. Στην αρχαιότητα, με τους Μηδικούς Πολέμους, δεν έσωσε τον θησαυρό που ονομάζομε ευρωπαϊκό πολιτισμό; Είναι νοητός ευρωπαϊκός πολιτισμός χωρίς μια ελεύθερη Αθήνα; Στους μέσους χρόνους, επί χίλια χρόνια έφραζε τις πύλες της νότιας Ευρώπης και προφύλαγε την αρχαία κληρονομιά ώσπου να ανδρωθούν άλλοι λαοί και να την αξιοποιήσουν. Και στους νέους χρόνους ανάλογους αγώνες αγωνίσθηκε η φυλή μας. Συχνά μέσα στους αγώνες αυτούς η χώρα ολόκληρη κατακτιόνταν και φαινόταν σαν να ήταν να σβήσει για πάντα πια το μεγάλο γένος. Και όμως, μέσα από την τέφρα αναζούσε πάντα ξανά ο φοίνικας της ψυχής μας, με τις ίδιες αρετές, τις ίδιες δυνάμεις και τις ίδιες κακίες και άρχιζε ξανά η εθνική ζωή προς καινούργια πεπρωμένα. Ό,τι τόσες φορές συνέβαινε στους αιώνες, γιατί ν’ αμφιβάλλομε πως θα συμβεί ξανά και τώρα;
Είστε μια ευλογημένη γενιά. Εμάς, μας μάρανε τα παιδικά χρόνια ο πρώτος πόλεμος. Ζήσαμε τα νιάτα μας μέσα στις ατασθαλίες και τις αμαρτίες της μεταπολεμικής περιόδου και τώρα, στα ώριμα χρόνια που θάπρεπε να είμαστε εν πλήρει δράσει, βρισκόμαστε σκλάβοι, αδύναμοι να δώσομε ό,τι μας ανήκει να δώσομε. Εσείς, μόλις εγκαταλείψετε τα φοιτητικά εδώλια θα βρείτε μιαν ελεύθερη χώρα, ένα πιο αναπεπταμένο παρά ποτέ πεδίο δράσης. Όσα κατακτήσανε αυτοί που κοιμούνται στα χιόνια της Αλβανίας, αυτοί που γυρίζουν χωρίς πόδια, χωρίς χέρια, και χωρίς μάτια στους δρόμους, εσείς θάχετε την τιμή και την ευτυχία να τα καρπωθείτε και να τα αξιοποιήσετε. Γι’ αυτό η θέση της γενεάς σας θα είναι σημαντική. Δεν πρέπει να σταθείτε στο επίπεδο των ενθουσιασμών• πρέπει ν’ ανεβείτε στο επίπεδο της πολιτικής συνείδησης. Έχοντας από τη μοίρα μια μεγάλη πολιτική αποστολή να εκπληρώσετε, πρέπει από νωρίς να ανδρωθείτε πολιτικά και με σοβαρότητα, και με ωριμότητα να αντιμετωπίζετε τα προβλήματα του κοινωνικού μας βίου και προ παντός με το βαθύ αίσθημα της ιστορικής ευθύνης που σας βαραίνει.
Επί του παρόντος, πρώτο καθήκον σας είναι η φυσική και ηθική επιβίωση της φυλής. Το να ζήσετε, εσείς προ παντός οι νέοι, μη νομίσετε πως είναι μια ιδιοτελής σκέψη. Το να ζήσει ο καθένας σας είναι εθνικό σας καθήκον. Χρειάζεστε όλοι για να επιτελέσετε αύριο τα πολλά, τα πολλά που έχετε να επιτελέσετε. Αν δεν πραγματοποιήσετε, ύστερα από τόσο αίμα που χάθηκε, μια πολιτειακή και μια διαπολιτειακή τάξη στηριγμένη στις αρχές της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, τότε και όλος ο αγώνας του παρόντος κινδυνεύει να χάσει την αξία του. Αλλά είμαι βέβαιος πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Η ζείδωρος αύρα κιόλας αρχίζει να δροσίζει το μέτωπό μας. Από αυτές τις σκέψεις κινημένος σας συνιστώ αυτοσυγκράτηση και πειθαρχία. Αν σήμερα, τέτοια μέρα, σας μίλησα τόσο ήσυχα, δεν το έκανα από μια κακώς εννοούμενη φρόνηση. Το έκανα βοηθημένος από τη σταθερότητα της πίστης μου στην έκβαση του αγώνα και από τη βαθειά επίγνωση πως στην κρίσιμη ώρα η φυλή μας έκανε συνολικά το καθήκον της.
Γνωρίζοντας πως η αυριανή μέρα είναι και πρέπει να είναι ημέρα συλλογής, για τον καθένα μας, κιόλας από την Παρασκευή σας εγνωστοποίησα πως αύριο μάθημα δεν θα κάνω. Αλλά εσείς, σαν πιο νέοι, προτρέχετε μερικές ώρες και ζητάτε να μη γίνει μάθημα και σήμερα. Ε, παιδιά, ας μη γίνει και σήμερα»!
Συνοδευόμενος από τα ζωηρά χειροκροτήματα των παιδιών βγήκα από την αίθουσα με τη συναίσθηση ότι ήμουν άτονος συγκριτικά με τη στάση των παιδιών.
[…] Βγαίνοντας έξω στο προαύλιο ήρθανε προς το εμένα μερικά παιδιά, που μούσφιξαν το χέρι λέγοντάς μου πως είναι περήφανοι να είναι μαθητές μου. […] Μετά ξαναγύρισα στο σπίτι με τρεις δικούς μου. […] Εν τω μεταξύ ήρθε ο Κ. Μαλτέζος που μου είπε τα διατρέξαντα στον Λούβαρι που είχε μάθημα μια ώρα ύστερα από μένα. Όταν έφυγε ο Μαλτέζος άρχισα να τακτοποιώ μερικά βιβλία. Κατά τις 6 κουδούνισαν και με ζήτησε ένας, καθώς είπε, φοιτητής. Εγώ αρνήθηκα να τον δεχτώ. Αυτός επέμεινε αφού δήλωσε πως είναι αστυνομικός. Τότε βγήκα στο χωλλ και μου παρουσιάστηκε. «Ντυθείτε να φύγομε, σε λίγο θαρθούν να σας συλλάβουν. […] Για τρεις μέρες πρέπει οπωσδήποτε να κρυφτείτε». Φίλησα τα παιδιά που τα είχαν χαμένα και την Ιωάννα και έφυγα με τον αστυνομικό. […]
Την επομένη η Κυβέρνηση με απέλυσε από καθηγητή με ένα απλό Διάταγμα και με στερούσε από κάθε συνταξιοδοτικό δικαίωμα».

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Σχολιάστε
Σχόλια

https://www.musicme.com/#/Seferis/

Ecouter gratuitement et télécharger de la musique avec musicMe, premier site légal d'écoute gratuite et de téléchargement mp3. Des millions de titres en illimité et clips…
MUSICME.COM
Σχόλια
Costas Tsiantishttp://athinodromio.gr/%CF%83%CE%B5%CF%86%CE%AD%CF%81.../...
Σεφέρης-Μελοποιημένη ποίηση Periandros_Mousiki 27/09/2016 Σεφέρης-Μελοποιημένη…
ATHINODROMIO.GR

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ Κ. ΤΣΑΤΣΟΥ (1899-1987)


.…..Όπως έλεγε ο Πασκάλ: «Είμαι ένα καλάμι, αλλά ένα καλάμι στοχαζόμενο». [..]. Μπορεί μέσα στον χρόνο και τον χώρο να είμαι ένα ανάξιο μηδέν• ούτε ένας κόκκος άμμου. Ως κάτι που κλείνει στη συνείδησή του ιδέες και αισθήματα, είμαι κάτι. Κάτι σχετικά άξιο, κάτι που έχει ποιότητα, και ας είναι στιγμιαίο, φευγαλέο, γνωστό μόνο σ’ εμένα, μόνο ή σπίθα μιας συνείδησης. [..]. Την ψευδαίσθηση ότι είμαι κάτι μέσα σε αυτό το υλικά άπειρο την έχω από χρόνια αποβάλλει. Αλλά από χρόνια καλλιέργησα τη στροφή μου προς τον κόσμο των ιδεών και των αισθημάτων και πίστεψα στη σχετική ταύτιση μαζί τους. Από χρόνια κατάλαβα ότι αυτό το άϋλο, το άχρονο και άχωρο είναι η ουσία του κόσμου και πως μπορεί κάπως να την πλησιάσω με τη σκέψη και την αίσθησή μου, με τη συνείδησή μου. Αυτό το πλησίασμα ξέρω είναι σχετικό, σε άλλους λίγο, σε μερικούς χαρισματικούς, περισσότερο. Ξέρω ότι αυτό το πλησίασμα δίνει αξία και νόημα στη ζωή, πρώτα και κύρια στην εσωτερική ζωή της συνείδησης, αλλά και στην ιστορία του ανθρώπου, όσο μετέχει στην ουσία. [..].Σε κάποια στιγμή του χρόνου γεννήθηκε η συνείδηση της συνείδησης, και μέσα σε αυτή η νόηση των άχρονων ιδεών και χάρη σε αυτή την εξέλιξη γεννήθηκε η φιλοσοφία, η επιστήμη, οι καλές τέχνες, η κοινωνική ηθική και η δικαιοσύνη. [..].Υπάρχουν έτσι μέσα στο χρόνο περιοχές με ανεβοκατεβάσματα, χωρίς να υπάρχει πρόοδος. Είναι οι περιοχές του ηθικού και του καλού. Υπάρχουν όμως και περιοχές όπου, αντίθετα, σημειώνεται κλιμακωτή πρόοδος. Είναι η περιοχή όπου επικρατεί ο αριθμός, η διανοητική σκέψη, η επιστήμη. Στην περιοχή αυτή συντελείται ο αγώνας με τον οποίο ο άνθρωπος δαμάζει την ύλη, περιορίζοντας το στοιχείο του χρόνου και του χώρου, υποτάσσοντας την ύλη στον μαθηματικό λογισμό. Εδώ, μ’ αυτή τη μορφή των εξάρσεων που είναι ανεξάρτητες η μια από την άλλη, παίρνει η ζωή τη μορφή της συνεχούς ανόδου, του προοδευτικού πλησιάσματος στην ιδέα. Έτσι είναι δυο οι τρόποι συμπεριφοράς της συνείδησης που ατενίζει τον άχρονο κόσμο των ιδεών. Όταν με τον λόγο της ιδέας ατενίζει μόνο τον κόσμο του χώρου και του χρόνου, τότε φθάνει στον μηδενισμό. Αποκτά συνείδηση ότι είναι ένα τίποτε μέσα στο άπειρο. Όταν όμως γυρίσει προς τον εαυτό του τον ίδιο, προς τον λόγο, στη συνείδησή του που θεωρεί λογικά και θεάται αισθητικά, τότε ο μηδενισμός του ξεπερνιέται.Γι’ αυτό, κάθε άνθρωπος με ξύπνια συνείδηση ζει και τις δυο αυτές αντίθετες συμπεριφορές. Διασπάται, αν τοποθετηθεί σε μια μόνο πλευρά την αλήθεια. Πρέπει να συζήσει με τις δυο για να υπάρξει. [..].Αυτή την ακαριαία φωτεινή στιγμή μέσα στο άπειρο της συνειδητής ζωής, της ιστορίας, εγώ την καταφάσκω. Είναι κάτι άξιο. Κάτι περισσότερο• είναι η ενόραση του απόλυτου, του Αγαθού. Αυτό το νόημα έχει η ιστορία, η ζωή του ανθρώπου . 
Κωνσταντίνος Τσάτσος, «Λογοδοσία μιας ζωής», τόμος δεύτερος, ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ, Αθήνα 2000, σ.629κ.έ.

«Ποιοι με έριξαν»: Συνέντευξη του Μητσοτάκη με τον όρο να προβληθεί μετά θάνατον


https://www.pentapostagma.gr/2017/06/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%8C%CF%81%CE%BF-%CE%BD%CE%B1.html

Μετά το Βατοπαίδι κατέρρευσε και το άλλο δήθεν σκάνδαλο των «δομημένων ομολόγων» επί κυβέρνησης Κ.Καραμανλή


http://www.pronews.gr/elliniki-politiki/nd/638229_meta-vatopaidi-katerreyse-kai-allo-dithen-skandalo-ton-domimenon

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)