Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Β. Μαρκεζίνης

Απέρριψε τις τουρκικές NOTAM για τα νησιά

ΟΜΙΛΙΑ Μίκη Θεοδωράκη (1.7.2006)

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

INTERNATIONAL APPEAL BY GREEK ARCHAEOLOGISTS (GR VERSION)

Δ. Κωνσταντακόπουλος.

Μαριος Ευρυβιάδης

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ: Γ. Δελαστἰκ

ΟΜΠΑΜΑ-ΡΟΜΝΕΫ

                                                                 Μελέτης Η. Μελετόπουλος
                                                                 Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών    
                                                                 Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

                    
     Η εξωτερική πολιτική του Ομπάμα είναι πιο κοντά στην παραδοσιακή απομονωτική αντίληψη γεωπολιτικής αυτάρκειας των παλαιών Ρεπουμπλικανών από την νεοσυντηρητική επιθετική εξωστρέφεια των Ρέηγκαν-Μπους (που υιοθέτησε εκών-άκων και ο Κλίντον). Είναι φανερό ότι η οικονομία και το κοινωνικό κράτος προηγούνται στην ατζέντα του.
    Ο Ομπάμα οργάνωσε με επιτυχία την γεωστρατηγική αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Η σύγκρουση των πολιτισμών που περιέγραψε ο Χάντιγκτον δεν έχει υψηλή προτεραιότητα στην ατζέντα του, στην δε Ανατολική Μεσόγειο άφησε να εκτυλιχθεί η διαδοχική κατάρρευση καθεστώτων που είχαν ισορροπήσει σε ένα modus vivendi με την Δύση και το Ισραήλ. Είναι απρόθυμος να προχωρήσει σε επίθεση στο Ιράν, αν και θα υποχρεωθεί να το πράξει σε περίπτωση τοπικής ανάφλεξης. Πάντως εάν επανεκλεγεί οι πιθανότητες αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν ελαχιστοποιούνται και απεναντίας θα υπάρξει σταδιακή προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν.  Την Ευρώπη δεν την βλέπει ανταγωνιστικά αλλά τον απασχολούν οι συνέπειες της αποσταθεροποίησή της. Το κέντρο βάρος της γεωπολιτικής σκέψης του Ομπάμα είναι ο Ειρηνικός, και δικαίως, διότι εκεί αναδύεται η μόνη χώρα που μπορεί να διαμφισβητήσει με αξιώσεις την αμερικανική κοσμοκρατορία, δηλαδή η Κίνα.
    Αντιθέτως ο Ρόμνεϋ εμφανίζεται πιο επιθετικός προς το Ιράν, πιο αδιάφορος προς την Ευρώπη, πιο ανταγωνιστικός προς την Κίνα, πιο ψυχροπολεμικός προς την Ρωσία. Θα δημιουργήσει εντάσεις σε φραστικό επίπεδο, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα προχωρήσει σε γεωστρατηγικές συγκρούσεις. Έχει παρατηρηθεί ότι τα μακροχρόνια trends της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής διαπερνούν τις εναλλασσόμενες ρεπουμπλικανικές και δημοκρατικές προεδρίες και προσδιορίζονται περισσότερο από τις προκλήσεις του διεθνούς περιβάλλοντος.
    Ποιές είναι σήμερα αυτές οι προκλήσεις? Η αναπόφευκτη πορεία προς ένα πολυπολικό σύστημα διεθνών σχέσεων απαιτεί από την αμερικανική κυβέρνηση να εδραιώσει θέση όχι παγκόσμιας κυριαρχίας αλλά πρωτοκαθεδρίας. Η πρωτοκαθεδρία βασίζεται σε ένα μείγμα όπου υπερτερούν τα στοιχεία συνεργασίας και διαιτησίας, παρά στρατιωτικής ισχύος και σύγκρουσης. Αυτά όλα φυσικά αν δεν συμβεί η μεγάλη ανάφλεξη στην Εγγύς Ανατολή.

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)