Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Κυριακή 16 Μαρτίου 2014

Η. Σταμπολιάδης



Είναι ο λιγνίτης βρώμικη ενέργεια ;

Ο λιγνίτης είναι η κύρια και φθηνότερη πηγή ενέργειας για τη χώρα μας . Είναι παράλογο να την απαξιώνουμε στο όνομα μιας δήθεν καθαρότερης μορφής ενέργειας. Με αφορμή την αναγγελία δημιουργίας του νέου ΑΗΣ ,Πτολεμαΐδα 5, όλοι οι κουλτουριάρηδες, δήθεν αντικυβερνητικοί, ανάγουν το πρόβλημα με τον λιγνίτη όπως κάνουν και με τους υπόλοιπους ορυκτούς πόρους σε δήθεν περιβαλλοντικό διότι αυτή η δικαιολογία είναι μοντέρνα και προσφέρεται για λαϊκισμό.
Η σημερινή τεχνολογία καύσης του λιγνίτη καθώς και αυτή της εκμετάλλευσης των λοιπών ορυκτών πόρων είναι σε θέση να εξασφαλίσει τους περιβαλλοντικούς όρους για την ασφαλή λειτουργίας τους. Όποιος αντιτίθεται στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου με πρόσχημα το περιβάλλον διευκολύνει την κυβέρνηση στο ξεπούλημα του διότι εύκολα μπορεί να χαρακτηρίσει μία τέτοια αντίδραση σαν κακόβουλη, οπισθοδρομική και ενάντια στην προσέλκυση επενδύσεων τάχα για το καλό του τόπου.
Για τον ορυκτό πλούτο των μεταλλικών ορυκτών έχω αναφερθεί από αυτό το βήμα και στο παρελθόν, με αφορμή τον χρυσό στην Χαλκιδική. Εδώ θα ήθελα να επικεντρώσω την προσοχή στον λιγνίτη που τον χαρακτηρίζουν σαν βρώμικη ενέργεια ενώ θα έπρεπε να επικεντρώσουν αλλού τις οιεσδήποτε αντιρρήσεις τους.
Η Νέα Τάξη πραγμάτων, την οποία υπηρετεί η παρούσα κυβέρνηση, έχει αποφασίσει για το ρόλο της χώρας μας ως προτεκτοράτο στο οποίο δεν επιτρέπουν να δρα ανταγωνιστικά στις οικονομίες των κυρίαρχων κρατών. Για τον λόγο αυτό έχουν φροντίσει να την απόβιομηχανοποιήσουν με αποτέλεσμα να έχει αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο παρά το διαφημιζόμενο πρωτογενές πλεόνασμα της κυβέρνησης που απομυζά τον λαό χωρίς να του προσφέρει τις αντίστοιχες υπηρεσίες.
Οι επενδύσεις σε τομείς που εξυπηρετούν την εντόπια αγορά, όπως η παραγωγή ενέργειας, οι τηλεπικοινωνίες, η διαχείριση του νερού, των λιμένων, των αερολιμένων, του τουρισμού κλπ αφενός δεν είναι ανταγωνιστικές για αυτούς ενώ συγχρόνως αποτελούν τομείς κερδοφορίας για ιδιώτες επενδυτές που εκμεταλλεύονται ένα δημόσιο αγαθό. Ο ρόλος πλέον του Έλληνα , ή του Γραικύλου όπως μας ονομάζουν (Greek) θα είναι αυτός του υπηρέτη και συγχρόνως του καταναλωτή στην παραγωγή και κατανάλωση αυτών των υπηρεσιών.
Μόνο στο Πολυτεχνείο Κρήτης εγγράφονται πλέον άνω των 100 φοιτητών ετησίως στη Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων και παρά το γεγονός ότι ο αριθμός αυτός είναι παράλογος για τη χώρα μας και αποτελεί λαϊκίστικη κυβερνητική πολιτική, έχουμε τώρα και το αίτημα των αντικυβερνητικών για συρρίκνωση της εκμετάλλευσης των ορυκτών πόρων. Σίγουρα αυτή η αντεθνική κυβέρνηση πρέπει να πέσει αλλά θα είναι κρίμα η διαχείριση του κράτους να πέσει σε δήθεν οικολόγους διότι και οι δύο το ίδιο κακό κάνουν.
Αυτή είναι η δυστυχία του σημερινού Ελληνισμού, οι γραικύλοι να είναι συγχρόνως στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση.


Ηλίας Σταμπολιάδης
16 Μαρτίου 2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)